Op 9 januari 2025 is mijn honderdste boekvertaling verschenen. Als ik terugkijk op de eerste, in 1982, is er bijna een halve eeuw aan stormachtige ontwikkelingen voorbijgegaan. De eerste boeken vertaalde ik nog met pen op papier, intikken op een gammele typemachine met doorslagpapier, 65 aanslagen per regel en o wee als je een fout maakte. Naar de bibliotheek als je achtergrondinformatie nodig had en in de kast meters aan woordenboeken.

Wat is de praktijk nu veranderd! Eerst de elektrische typemachine met automatische correctie tot tien aanslagen terug, en vervolgens de personal computer met tekstverwerkingsprogramma’s. En natuurlijk internet om dingen op te zoeken.

Nu staat het nieuwe tijdperk voor de deur, met AI dat ervoor zorgt dat ik niet zelf meer een tekst vertaal, maar “alleen maar” controleer of het programma het goed heeft gedaan. Natuurlijk gaat dat gepaard met een aanzienlijke verlaging van het bedrag dat ik als vertaler ontvangen zou hebben, ook al kost postediten vooralsnog meer tijd – en aanzienlijk minder werkplezier – dan zelf vertalen.

Die ontwikkeling laat ik aan me voorbijgaan. Voor mij is vertalen de ultieme vorm van lezen en juist daarom heb ik er zoveel plezier aan beleefd. Postediten zal me op geen enkele manier diezelfde arbeidsvreugde geven. Met andere woorden: ik stop met vertalen en prijs me gelukkig dat ik de leeftijd heb bereikt om dat ook probleemloos te kunnen doen. Mijn jongere collega’s wens ik veel wijsheid en sterkte toe.